Рубрика: Без рубрики

Իմ ուսուցիչը

Ուսուցիչ ասելով շատերս հասկանում ենք՝ դպրոցի ուսուցիչ: Խոսքս չի վերաբերվում դպրոցի ուսուցիչներին,՝ այլ մեր կյանքի ուսուցիչներին: Իմ կյանքի ուսուցիչներն են՝ իմ ծնողները: Նրանք իմ կյանքում շատ մեծ դերում են հանդես գալիս: Իմ ծնողներն իմ կյանքում շատ մեծ կարևորություն ունեն, որովհետև ես առանց նրանց խորհուրդների՝ ոչինչ եմ: Ճիշտ է, լինում են պահեր, որ ինձ վրա բարկանում են նրանք, բայց դա չի նշանակում, որ նրանք վատն են: Նրանք այդ իրենց արարքներով դաստիրակում են ինձ, որպեսզի հետագայում ունենամ լավ ապագա և նաև դաստիրակություն և դառնամ լավ մարդ: Ես փորձում եմ նրանց իրավիճակում հայտնվել և լիովին հասկանում եմ իրենց: Ծնողներս իմ կյանքի ամենամեծ իմաստներն են և իմ կյանքի ուսուցիչները: Նրանք են ինձ կյանք տվել, սովորեցրել ամեն մի մանրուք, հասկանալով, որ հետագայում պետք կգան ինձ: Դժվարին պահերին ես հիշում եմ հայրիկիս խորհուրդները, որ ամեն իրավիճակ չէ, որ պետք է խառնվես: Մայրիկիս խորհուրդները նույնպես հանդիսանում են լավ խրատներ, որ ամեն ինչ կարող ես խոսքով բացատրել: Իմ կյանքում նրանք իմ անբաժան մասն են, որովհետև առանց նրանց ես կյանք չունեմ: Հարգեք և սիրեք ձեր ծնողներին, որովհետև ո՛չ ոք չի կարող ձեզ սիրել և փայփայել ինչպես, որ՝ նրանք:

Реклама
Рубрика: Без рубрики

Խորհուրդ. Ժպտացեք…

img-8dbf8ca6e01249eb977101744a0e5733-v-1.jpg

Ժպտալ…Դժվար չէ, բայց ոչ բոլորն են կարողանում։ Ծիծաղել…Դժվար չէ, բայց ոչ բոլորն են կարողանում։ Առավոտյան ինչո՞վ եք զբաղվում դուք։ Հարցս չի վերաբերում առօրյա կյանքի ամենօրյա գործողություններին։ Ամենաառաջին գործողությունը, որը անում եք դուք, ո՞րն է։ Իմը՝ երգելն է։ Ես փոքրուց էլ շատ եմ սիրել երգել, չնայած, որ երբեք չեմ առանձնացել յուրահատուկ ձայնային տվյալներով։ Երգելը հաճույք է ինձ պատճառել միշտ։ Եթե ես երգում եմ, ուրեմն ուրախ եմ, բարձր տրամադրություն ունեմ։

Եկավ մի օր, երբ ես հասկացա, որ ես չգիտեմ ուրախանալ, չգիտեմ, թե ինչ է բարձր տրամադրությունը։ Հասկացա, որ ես չեմ ժպտում, չեմ ծիծաղում, չնայած նրան, որ ոչ տխուր եմ, ոչ էլ անհանգիստ կամ դժգոհ։ Ուղղակի չեմ ժպտում և վերջ։ Ինչքա՜ն չնչին է երևում այս ամենը առաջին հայացքից։
Մի՛ շտապեք։ Հենց այդ նույն վերոնշյալ օրը ես խոստացա ինձ, որ օրս սկսելու եմ իմ ամենասիրելի զբաղմունքով՝ երգելով։ Հաջորդ առավոտ ես բացեցի աչքերս, նստեցի անկողնուս մեջ և սկսեցի մտքումս երգել այն երգերը, որոնք սիրում եմ։ Տարօրինակ զգացողություն էր, բայց աշխատեց։ Այնուհետև ես նույն՝ դպրոց գնալու ճանապարհին, որով անցնում էի ամեն օր, սկսեցի նկատել այն ամենը, ինչը առաջ չէի նկատում՝ մարդկանց, նրանց գործողությունները, ծառերը, տերևները, երկինքը, արևի շողերը։ Այդ ամենը ես այլ տեսանկյունից սկսեցի տեսնել՝ ավելի պայծառ, երջանիկ, անհոգ։ Տարօրինակ է հնչում․ չէ՞ որ ամեն մեկս էլ ամեն օր տեսնում ենք այն ամենը, ինչը ես նշեցի։ Բայց մեծ մասս չի ընկալում այդ ամենը։ Մարդիկ, տարված իրենց հոգսերով, մոռանում են, որ իրենք են իրենց տրամադրության ղեկավարը։ Եթե նրանք իրենք իրենց հասկացնեն, համոզեն, որ այդ օրը պետք է լինեն ուրախ, նրանք անկախ իրենցից ժպտալու են և դրական էներգիա փոխանցեն բոլոր մարդկանց, նաև նրանց, ովքեր նայում են կյանքին սև ակնոցներով, որովհետև ունեն ծանր հոգսեր։
Բայց եթե մինչ այս օրը այդ հոգսերը տանջել են ձեզ ներքուստ, ապա ինչո՞ւ շարունակեն տանջել։ Ձեզ թվում է, թե ձեր հոգսերն են առօրյան դարձնում տխուր, անտրամադիր, բայց դա այդպես չէ։ Դուք եք ձեր տրամադրության աղբյուրը։ Փորձե՛ք ինձ նման և դուք էլ կհամոզվեք, թե ինչ ճիշտ բան եմ ասում ես։ Սիրում եք պարել, բայց չեք կարողանո՞ւմ, մի՛ կաշկանդվեք, պարե՛ք ամեն առավոտ։ Միացրե՛ք երաժշտությունը, և անկախ ձեզնից սկսելու եք ամենօրյա ձեր գործողությունները կատարել ավելի ուրախ, ավելի պայծառ։ Կսկսեք նկատել այն ամենը, ինչը ես եմ սկսել նկատել, չնայած նրան, որ այդ ամենը միշտ էլ տեսել եմ /մի՛ շփոթեք նկատել և տեսնել բայերը /։ Ամեն առավոտ հինգ րոպե տրամադրելով ձեր սիրած գործողությանը՝ դուք կարող եք ապահովել ձեր ամբողջ օրվա տրամադրությունը։ Ահա, թե ինչ եմ ես ձեզ խորհուրդ տալիս։ Փորձեք, միգուցե ես սխալվո՞ւմ եմ։ Բայց կարող եմ վստահ ասել, որ դա ինձ օգնում է։

Рубрика: Խոհեր-մտքեր

Ինչպես սկսվեց իմ այսօրը

Ես արթնացա ինպես միշտ՝ մայրիկիս թեթև ձեռքով։ Չէի կարողանում արթնանալ, բայց մայրիկս գոռաց, ու ես արթնացա։ Հետո  գնացի, նստեցի տրանսպորտ, որ գնամ ու տանջվեմ դժոխքի կրակներում․․․․ էէէէէէէ,  շեղվեցի։ Читать далее «Ինչպես սկսվեց իմ այսօրը»